Parafia pw. św. Józefa Kalasancjusza w Rzeszowie - Ojcowie Pijarzy

Sakrament chorych

Z modlitwy przy udzielaniu tego sakramentu:

Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś przez apostoła Jakuba: „Choruje ktoś między wami? Niech wezwie kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. Modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone”.

Sakrament Namaszczenia Chorych jest udzielany:
w domu chorego w pierwsze piątki miesiąca w godz. 9.00-12.00, po uprzednim zgłoszeniu w kancelarii parafialnej lub w zakrystii
w kościele z okazji Światowego Dnia Chorego 11 lutego podczas Mszy św. z chorymi i za chorych o godz. 10.00
zawsze, gdy o to prosi kapłana chory lub osoba, która się nim opiekuje.

Sakramentu namaszczenia powinni przyjmować wierni, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku. Uważa się, że dla oceny choroby wystarczy roztropny osąd ze strony samego chorego, rodziny lub duszpasterza. W razie wątpliwości można zapytać lekarza. Stąd też sakrament namaszczenia ma prawo przyjąć chory w poważnej chorobie, która może zagrozić jego życiu.
Można też przyjmować sakrament chorych przed operacją, jeśli jej przyczyną jest poważna choroba. Chory nie musi tu być osobą leżącą.

Sakrament namaszczenia mogą przyjmować ciężko chore dzieci, nawet przed pierwszą spowiedzią i Komunią św., jeżeli osiągnęły taki stan swojego umysłu, że wiedzą, iż ten sakrament może im przynieść ulgę.

Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, wolno udzielić namaszczenia, gdy nie ma wątpliwości, że poprosiliby o ten sakrament, gdyby byli przytomni.

Nie udziela się tego sakramentu człowiekowi zmarłemu. Kapłan po przybyciu do chorego, przekonawszy się, że już umarł, może wraz z obecnymi polecać go Bożemu miłosierdziu, prosząc o wieczne jego zbawienie. Jeżeli natomiast byłaby wątpliwość, czy chory naprawdę umarł, należy udzielić namaszczenia w formie warunkowej (Sch nr 10-15).

Nie wolno udzielić tego sakramentu w dwóch przypadkach, mianowicie gdy chory już zmarł, o czym wyżej. W drugim wypadku, gdy chory nie okazuje żalu za grzechy lub odmawia przyjęcia sakramentu, nie wolno kapłanowi udzielać namaszczenia. (KPK kan. 1007).

Czas i miejsce udzielania namaszczenia
W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, że namaszczenie nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości
(KKK 1514).

Nie należy odkładać przyjęcia sakramentu chorych na czas, np. agonii, bo rzeczywiście wówczas może kojarzyć się wiernym, że ksiądz przychodzący do chorego jest zwiastunem śmierci. Wolno ponownie przyjąć ten sakrament wówczas, gdy chory, już namaszczony, odzyskał zdrowie, lecz znów po pewnym czasie został dotknięty nową ciężką chorobą. W ciągu tej samej choroby można znów przyjąć sakrament namaszczenia, gdy stan chorego wyraźnie pogorszył się (KKK 1515).

Zazwyczaj miejscem udzielania sakramentu namaszczenia chorych jest dom, mieszkanie chorego, a także szpitale. W kościele lub kaplicy udziela się sakramentu namaszczenia chorym, np. przed operacją, ale też gdy sprawuje się liturgię tego sakramentu, często podczas Mszy św., dla większej grupy osób.

image

Dodaj komentarz